Badanie 3 fazy ZODIAC oceniało skuteczność dodania wandetanibu (100 mg/d) do standardowej chemioterapii 2-giej linii z docetakselem (75mg/m² co 21 dni i.v., maks. 6 cykli). Do badania włączono 1391 pacjentów z NDRP w stadium IIIB/IV po uprzedniej standardowej chemioterapii I linii i przydzielano ich do ramion leczenia wandetanib+docetaksel (n = 694) lub docetaksel + placebo (n = 697). Dodanie wandetanibu do docetakselu znamiennie wydłużyło średni czas do progresji choroby w całej populacji pacjentów (HR 0.79, 97.58% CI 0.70-0.90; p< 0.001), jak również w grupie kobiet (HR 0,79; p = 0,024). W ramieniu wendetanib + docetaksel uzyskano także znamiennie wyższy odsetek odpowiedzi na leczenie (17% v. 10%; p< 0,001) oraz znamiennie dłuższy czas do nasilenia objawów (HR 0,77; p< 0.001). W odniesieniu do czasu przeżycia całkowitego zaobserwowano pozytywny trend w kierunku jego wydłużenia w ramieniu z wandetanibem, ale różnica ta nie osiągnęła znamienności statystycznej (HR 0,91; p = 0,196).
W ramieniu z wandetanibem znamiennie częściej obserwowano występowanie biegunki (42% v. 33%), wysypki skórnej (42% v. 24%), neutropenii (32% v. 27%) i nadciśnienia (6,0% v. 1,7%), a rzadziej nudności (23% v. 32%), wymiotów (16% v. 21%) i niedokrwistości (10% v. 15%).
Z kolei w badaniu 3 fazy ZEAL porównano skuteczność kombinacji wandetanib+ pemetreksed wobec pemektreksed + placebo w 2. linii leczenia NDRP w stadium IIIB/IV u pacjentów po standardowej chemioterapii 1. linii. Do badania włączono 534 pacjentów. Wstępne wyniki z badania ZEAL pokazują trend w kierunku poprawy czasu średniego przeżycia do progresji choroby (HR 0,86; p= 0,108) oraz czasu średniego przeżycia całkowitego (HR 0,86; p = 0,219), ale bez znamienności statystycznej. Podobanie jak w badaniu ZODIAC osiągnięto znamienne statystycznie różnice w zakresie odsetka odpowiedzi na leczenie (19,1% v. 7,9%; p< 0,001) oraz długości czasu do nasilenia objawów choroby (HR 0,71; p = 0,005).
Trzecim badaniem dotyczącym wandetanibu, którego wyniki niedawno opublikowano jest badanie 3 fazy ZEST. W badaniu tym porównano skuteczność wandetanibu (300 mg/d) z erlotynibem (150 mg/d) w terapii II linii NDRP. Do badania włączono 1240 pacjentów z NDRP w stadium IIIB/IV po jednej lub dwóch liniach wcześniejszej chemioterapii. Nie odnotowano znamiennych statystycznie różnic w zakresie średniego czasu przeżycia wolnego od progresji choroby (HR 0,98; p = 0,721), a także w zakresie czasu średniego przeżycia całkowitego (HR 1,01; p = 0,830), odsetka odpowiedzi na leczenie (12% w obu ramionach badania) i średniego czasu do nasilenia objawów (bólu: HR 0.96; p= 0,582; duszności: HR 1,08; p= 0,333; kaszlu: HR 0,94; p= 0,402). Analiza „non-inferiority" wykazała równą skuteczność wandetanibu i erlotynibu. Toksyczność leczenia ogółem była wyższa w ramieniu z wandetanibem i dotyczyła głównie częstszego występowania nadciśnienia (16% v. 2%) i biegunki (50% v. 38%). Toksyczność stopnia G ≥3 także była częstsza w ramieniu z wandetanibem (50% v. 40%).

Sebastian Ochenduszko

Klinika Onkologii
Szpital Unwersytecki
ul. Śniadeckich 10
31-531 Kraków
tel.: (+48 66) 815 78 53