Profesor Tadeusz Koszarowski

W S P O M N I E N I A
o prof. Koszarowskim Biogram Prof. dr hab. med. Mieczysław Chorąży Dr med. Grzegorz Luboiński Inż. Jerzy Rybicki Prof. dr hab. med. Jan Steffen Prof. dr hab. med. Edward Towpik Prof. dr hab. med. Janina Dziukowa Prof. dr hab. med. Andrzej Kułakowski Dr med. Zbigniew Malinowski Prof. dr hab. med. Marek P. Nowacki Dr med. Irena Tarczyńska Prof. dr hab. med. Zbigniew Wronkowski Wywiad z prof. dr hab. med. Tadeuszem Koszarowskim - nestorem polskiej onkologii

Pierwsze moje rozmowy i spotkania z profesorem Tadeuszem Koszarowskim miały miejsce w końcu lat 60., gdy jeszcze dyrektorem Instytutu Onkologii przy ul. Wawelskiej był prof. Władysław Jasiński. Zaczynało się w tym okresie mówić o potrzebie znacznego powiększenia zarówno miejsc szpitalnych dla chorych na nowotwory w regionalnych ośrodkach onkologicznych w Polsce, jak i zwiększenia liczby łóżek w centrali Instytutu Onkologii i jego oddziałach w Gliwicach i Krakowie. Profesor, oprócz uprawiania chirurgii, interesował się wówczas epidemiologią nowotworów. Sądzę, że już wówczas myślał o sieci placówek onkologicznych i idea zbudowania nowego Instytutu była u Profesora w pełni ukształtowana. Pamiętam, gdy pewnego razu zaprosił mnie na filiżankę kawy i w dłuższej rozmowie przekonywał mnie, że propozycja prof. Jasińskiego, dotycząca rozbudowy Instytutu na działce przy ul. Wawelskiej jest zamysłem skromnym, bo ograniczonym szczupłością terenu. Już wówczas Profesor przedstawiał wizję wielkiego ośrodka klinicznego, z silnie rozbudowanym działem badawczym. Oczywiście dawałem wyraz wielkiej aprobaty, poparcia i entuzjazmu takim planom, mając już za sobą kilka wizyt w dużych ośrodkach zagranicznych i marzyłem, aby w Polsce podobny wielki instytut powstał.